PAŁACOLOGIA

APEL: CZY MOKOTOWSKA MA W NOSIE PAŁAC KULTURY?

2010-08-19T12:29:00.001+02:00

Patrząc na mapę miasta, od razu widać, że niezawiśle ukośna ulica Mokotowska koliduje z prostokątnym układem PRL-owskiego centrum Warszawy, którego dominantem jest Pałac Kultury wraz z Placem Defilad. Dzisiaj PKiN nadal króluje nad miastem; chcemy się dowiedzieć jak wyglądają jego współczesne relacje z wiecznie niezależną ulicą Mokotowską.

Serdecznie prosimy Państwa o odpowiedzi na kilka pytań dotyczących relacji między ulicą Mokotowską a Pałacem Kultury:

1. Co Panią/Pana wiąże z Mokotowską

2. Co Panią/Pana wiąże z Pałacem Kultury/Placem Defilad?

3. Jaki jest związek między Mokotowską i Pałacem Kultury?

4. Jaki jest Pani/Pana osobisty stosunek do Mokotowskiej?

5. Jaki jest Pani/Pana osobisty stosunek do Pałacu Kultury?

6. Jaki jest Pani/Pana ulubione miejsce na Mokotowskiej/w Pałacu Kultury?

7. Czy ma Pani/Pan widok z okna na Pałac Kultury?

8. Proszę narysować jak widzi Pani/Pan relacje między Mokotowską a Pałacem Kultury

Zebrane dane wykorzystane będą w celach naukowych, w ramach:

- projektu „Mokotowska: Anatomia Ulicy”, organizowanego przez Fundację Bęc Zmiana jako część międzynarodowego projektu badawczego obejmującego ulice w Bratysławie, Budapeszcie, Pradze oraz Warszawie.

- badań doktorskich Michała Murawskiego, antropologa kultury z Uniwersytetu w Cambridge, który zbiera materiały na temat wzajemnych relacji między Warszawą, Pałacem Kultury oraz Placem Defilad.

Zależy nam na opiniach, refleksjach i wspomnieniach wszystkich „użytkowników” ulicy Mokotowskiej: mieszkańców, pracowników i gości. Charakter pytań jest celowo szeroki i niedoprecyzowany – zależy nam na tym, aby rozmówcy mogli odpowiedzieć na nie według własnych upodobań.

Odpowiedzi:

Na pytania można odpowiedzieć na drugiej stronie tej ulotki. Wypełnione kartki zbieramy w sklepie Fundacji Bęc Zmiana na ulicy Mokotowskiej 65, od poniedziałeku do piątku, w godzinach 13:00-20:00. Można też wysłać opdowiedzi na adres mailowy palacnamokotowskiej@gmail.com

Nie wymagamy danych osobowych od wypełniających ankietę. Gdyby Państwo jednak mieli ochotę na dalszy kontakt z badaczem, to bardzo prosimy o podanie adresu mailowego lub numeru telefonu na awersie ulotki.

Dziękujemy za udział w projekcie. Czekamy na odpowiedzi do 3 września 2010.

55 LAT: URZĘDAS I URBANIŚCI

2010-07-22T02:46:00.001+02:00

Jutro 55 rocznica powstania Pałacoplacu!

Czcić będziemy ten dzień podwójnie:

Od 13-16 w Loży Stalina w Teatrze Dramatycznym zaistnie Wydział Wydawania i Przyjmowania Anegdot przy Urzędzie Dramatycznym.

Po CZYTELNYM wypełnieniu Wniosku o Wydanie Anegdoty Pałacologicznej, interesanci wpuszczeni zostaną do Biura Kierownika Urzędu. Spałacyzowany Urzędas wewnątrz siedziby (czyli ja) zajmie się dopasowywaniem treści wniosku do odpowiedniego Zakresu Zainteresowania Pałacologicznego. Następnie, petenci wpuszczeni zostaną do Biura Wydziału, gdzie wydana zostanie stosowna anekdota oraz ekscytujące poświadczenie potwierdzające wydanie anegdoty.

Wnętrze biura dekorować będzie scenografia pochodząca z epicznego wideo-performansu holenderskiego artysty Aernouta Mika p.t. Communitas, realizowanego na zamówienie II edycji festiwalu Warszawa Centralna “Migracje”, który odbędzie się w Teatrze Dramatycznym w październiku.

Poniżej zdjęcie z planu Communitas, autorstwa Floriana Brauna.

Po tym anegdotyczno-urzędniczym wydarzeniu, zapraszam na festyn urbanistyczno-konsultacyjny, czyli publiczna debata na temat nowego projektu Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego dla okolicy Pałacu Kultury, wyłożonego dopiero przed paroma dniami!

Obecna ekipa w ratuszu wyraża nadzieje, że tym razem kreski i numerki z rysunków planistycznych naprawdę przeobrażą się w tętniące życiem centrum miasta. Zachęcam jak najogromniejsze rzesze warszawiaków aby przybyli na tą mega-urbanogadaninę. Pod hasłem “Guerrilla Archigadanina”, Archigadaniny obejmują nieoficjalny patronat nad tym epokowym wydarzeniem.

Zapraszam od 16 do Sali Rudniewa na IV piętrze Pałacu Kultury!

HASTA LA KOPARKA SIEMPRE!

KOMISJA 28

2010-06-21T12:56:00.002+02:00

Co najmniej raz na kilka lat, politycznie nie-apatyczni mieszkańcy z okolic Pałacu Kultury zmuszeni są do tego, żeby przekroczyć próg swojego lokalnego Stalinowskiego Molocha. Od wielu dekad, w bocznym holu Pałacu Młodzieży mieści się Obwodowa Komisja Wyborcza Nr 28. Na co dzień napchana wesołymi bachorami sala w Pałacu Młodzieży przybrała wyniosłości. Paweł Kozak głosował w Natolinie ale bardzo mu się spodobałą aura komisji PKiNowej. Przyjechał tu z koleżankami spoza Warszawy które wyrobiły sobie zaświadczenia pozwalające na eks-terytorialne głosowanie. Żartował, że następnym razem zrobi to samo co znajome tylko po to, żeby móc wypełnić swój demokratyczny obowiązek na Placu Defilad.
Dwie z Pań z komisji wyborczej (te w lewej części zdjęcia) tryskały entuzjazmem do PKiNu. Wychwalały od 55 lat niezawodną klimatyzację Pałacu, narzekały na brak postępu w zagospadarowaniu architektonicznym okolicy Pałacu i potępiały wszelkie propozycje wyburzenia lub zwalczania PKiN. Na co dzień, spektakularny orzeł wyborczy, flagi oraz reszta symbolicznego wyposażenia komisji siedzi w magazynach w podziemiach Pałacu Kultury. Większość sprzętu jest oryginalna, pochodzi z pierwszych lat istnienia Pałacu. Na orle zmieniano tylko koronę oraz gwiadzki, oczywiście po 1989 roku. Postaram się dowiedzieć jakie były wyniki z socrealistycznej komisji. Kto tu głosował? Na kogo? Podobało się? Więcej zdjęć z Komisji 28: http://blog.zw.com.pl/zabytki/

ARCHIGADANINY WYLĄDOWAŁY NA POWIŚLU

2010-06-17T17:03:00.001+02:00

W przekrótkich, pięciominutowych ale treściwych wypowiedziach, jedenastu panelistów opowiedziało dlaczego oni sami oraz Warszawiacy ogólnie tyle gadają o architekturze. Rozważali też czy rozmawianie o budynkach i przestrzeni ma cokolwiek wspólnego z rozwojem architektonicznym i urbanistycznym miasta. Archigadacze często nie zgadzali się ze sobą – niektórzy widzieli miasto jako samo-regulujący się mechanizm, niektórzy jako wiecznie agonistyczny kocioł. Jedni wychwalali miastotwórzy potencjał wiedzy eksperckiej a inni stawiali przede wszystkim na spontaniczne, oddolne inicjatywy gadawczo-robiące.

Wszyscy archigadacze wygłosili hasła streszczające ich wypowiedzi. Czy któryś z czytelników chciałby dodać własny slogan?

MARCEL ANDINO VELEZ: WARSZAWA W BUDOWIE KAROL KOBOS: ARCHIKŁÓTNIE JOANNA KUSIAK: JESTEŚMY GENERACJĄ WARSZAWSKĄ
MARTA LEŚNIAKOWSKA: PRZECHODNIU, BĄDŹ NOWOCZESNY MAGDA MOSIEWICZ: GADANIE JEST NAJTAŃSZYM ŹRÓDŁEM INSPIRACJI STEFAN MUTHESIUS: ZMIANA POGLĄDÓW, ULICE I PLACE TE SAME GRZEGORZ PIĄTEK: NAJPIERW POMYŚL, POTEM ZRÓB BOGNA ŚWIĄTKOWSKA: ESKALACJA PRZYJEMNOŚCI JAROSŁAW TRYBUŚ: JEST LEPIEJ PATRYK D. ZAREMBA: GADANIE TU NIC NIE POMOŻE JAROSŁAW ZIELIŃSKI: DOŚĆ GADANIA, POTRZEBA ARCHISTRATEGÓW

Mimo wszystko, nieco chropowaty ale z gruntu optymistyczny konsensus w końcu się wyłonił – gadać dużo i głośno warto i trzeba, tylko w odpowiednio ukierunkowany sposób, krytyczno-zaangażowany a nie próżno-letargiczny – w parze z a nie obok procesu decydowania i budowania.

Pozwolę zdjęciom Anny Wojnarowskiej, Marty Żakowskiej i Marka Dąbrowskiego zilustrować przebieg gadaniny. Dziękuję bardzo archigadaczom-panelistom za przemyślane, mądre słowa oraz publiczności za bujne uczestnictwo w dyskusji, Maćkowi Czeredysowi za dzielne współmoderowanie oraz klubokawiarni Warszawa Powiśle za gościnność.

Pałac Kultury oraz Plac Defilad pojawiły się kilka razy podczas wypowiedzi panelistów i publiczności jako paradygmatyczna archigadanina. Zadaję Warszawiakom pytanie: Czy Pałac Kultury oraz Plac Defilad są tylko objawem warszawskiej archigadaniny? Stawiam spekulacyjną tezę, że leżą u jej źródeł – nie było by archigadanin w ich obecnym wcieleniu bez Pałacoplacu!

Zapraszamy na następną Archigadaninę, już 30 czerwca, pt.:

Marazm na Placu Defilad: Mecz Czynników Sprawczych.

Udział potwierdzili:

PAWEŁ PISKORSKI, MICHAŁ BOROWSKI, TOMASZ ANDRYSZCZYK, TADEUSZ KOSS, CZESŁAW BIELECKI, BARTŁOMIEJ BIEŁYSZEW, TOMASZ FUDALA, SŁAWOMIR GZELL, JAN RUTKIEWICZ, OLA WASILKOWSKA, JOANNA ERBEL, MICHAL WRZOSEK.

ARCHIGADANINA #1

2010-06-09T14:45:00.001+02:00

Klubokawiarnia Warszawa Powiśle, ul. Kruczkowskiego 3

Wtorek 15 czerwca, 18.30

W Złym, Tyrmand pisze:

„W latach pięćdziesiątych w Warszawie niemal wszyscy znali się choć trochę na architekturze, tak jak w swoim czasie na Alasce wszyscy znali się na poszukiwaniu złota. Architektura stanowiła główne zainteresowanie niemal wszystkich w tym mieście.”

Chyba nadal tak jest. Stawiamy pierwszą tezę:

1. Warszawiacy nadal BARDZO interesują się swoim miastem.

Stawiamy drugą tezę:

2. W przeciwieństwie do lat pięćdziesiątych, teraz przede wszystkim o mieście GADAMY, ewentualnie również piszemy i czytamy.

W słowach Marty Zielińskiej, Warszawa, „pozbawiona wystarczająco solidnej i niezmiennej podstawy materialnej – szuka schronienia w bytach idealnych, czyli w słowach i literach.”

Obezwładniające jest natężenie aktywnie działających w tej chwili lub w bardzo niedalekiej przeszłości/przyszłości cyklów spotkań, wystaw, projektów arstystycznych, kół naukowych, organizacji pozarządowych, instytutów badawczych lub nawet programów studiów poświęconych architekturze, przestrzeni publicznej, sztuce w przestrzeni, wzornictwie w mieście, lub historii miasta. Do tego można utonąć pod kilogramami książek, artykułów, blogów, audycji i filmów poświęconych Warszawie.

Zaprosiliśmy organizatorów i uczestników warszawskich archigadanin, żeby pogadali o tym, dlaczego Warszawiacy tak dużo gadają o architekturze. Zapytaliśmy organizatorów dlaczego organizują spotkania o architekturze Warszawy, prelengentów dlaczego się na nich wypowiadają, uczestników dlaczego na nie chodzą, a autorów – po co o Warszawie piszą.

15 czerwca, od 18.30 do 19.30 zapowiadamy 11 energicznych wystąpień czołowych warszawskich archigadaczy. Po 19.30 odbędzie się bujna godzinna dyskusja z udziałem publiczności. Archigadanina zakończy się demokratycznie. Publicznośc zostanie zaproszona do głosowania na dwa tematy:

1. Który warszawski temat archigadania jest najciekawszy?

2. Czy gadanie o Warszawie sprzyja rozwojowi architektonicznemu miasta?

Spotkanie odbędzie się na skwerku pod dachem odnowionego modernistycznego pawilonu dworca Warszawa Powiśle.

Udział potwierdzili:

MARCEL ANDINO VELEZ

(rzecznik Muzeum Sztuki Nowoczesnej, organizuje oraz czuwa nad przebiegiem niezliczonej ilości warszawskich archigadanin, antropolog kultury i entuzjasta architektury)

KAROL KOBOS

(dziennikarz TVN Warszawa, blog roody102.pl, doświadczony warszawski archigadacz oraz znawca blogosfery architektonicznej, socjolog)

JOANNA KUSIAK

(współzałożycielka Stowarzyszenie Duopolis, socjolożka miasta, doktorantka UW, członek redakcji Kultury Liberalnej)

MARTA LEŚNIAKOWSKA

(Instytut Sztuki PAN, autor serii katalogów "Architektura w Warszawie" oraz wielu tekstów dotyczących architektury stolicy)

MAGDA MOSIEWICZ

(Zieloni 2004, organizatorka Departamentu Propozycji w ramach festiwalu „Warszawa w Budowie” w Muzeum Sztuki Nowoczesnej ,)

STEFAN MUTHESIUS

(Profesor historii sztuki, pisze tekst o wiadukcie mostu Poniatowskiego, autor książki: „Polska: Art, Architecture and Design”)

GRZEGORZ PIĄTEK

(architekt, krytyk architektury, kurator zwycięskiego polskiego pawilonu na weneckim Biennale Architektury 2008, prowadzi spotkania o architekturze w Muzeum Sztuki Nowoczesnej)

BOGNA ŚWIĄTKOWSKA

(szefowa Fundacji Bęc Zmiana, dziennikarka, organizatorka ogromnej ilości archigadanin oraz inicjatyw związanych z przestrzenią miejską)

JAROSŁAW TRYBUŚ

(historyk architektury, kurator zwycięskiego pawilonu na weneckim Biennale Architektury 2008, prowadzi wykłady o architekturze w Muzeum Powstania Warszawskiego i Domu Spotkań z Historią)

PATRYK D. ZAREMBA

(Forum Rozwoju Warszawy, weteran paneli wielu archigadanin)

JAROSŁAW ZIELIŃSKI

(varsavianista, członek redakcji tygodniku "Stolica", autor książki „Realizm Socjalistyczny w Warszawie. Urbanistyka i Architektura”)

Prowadzić będą

MACIEJ CZEREDYS

(architekt, w 2007 p.o. wojewódzkiego konserwatora zabytów, jego decyzją PKiN został wpisany do rejestru zabytków, uczestnik wielu archigadanin)

MICHAŁ MURAWSKI

(antropolog z Cambridge, pisze doktorat o relacjach między PKiNem a Warszawą, prowadzi blog palacologia.blogspot.com)

---------------------------------------------------------------------------------------------

ARCHIGADANINA #2:

MECZ CZYNNIKÓW SPRAWCZYCH NA PLACU DEFILAD

ŚRODA 30 czerwca, 18.30

ARCHIGADANINA #3

OGROMNA ISTOTA MATERIALNA

Wykład Michała Murawskiego o Pałacoplacu i Warszawie

WTOREK 13 lipca, 18.30

„Archigadaniny” są cyklem spotkań mających na celu rozbudzić dyskusje o miejscu architektury i przestrzeni miejskiej - a przede wszystkim Pałacu Kultury i Placu Defilad - w świadomości i nieświadomości Warszawiaków.

Organizatorem cyklu „Archigadaniny” jest Michał Murawski, antropolog architektury z Cambridge, który zbiera materiały do doktoratu o współczesnej Warszawie. Z „Archigadaninami” wiąże ukryty cel: planuje wykorzystać przebieg spotkań do przetestowania niektórych tez sformułowanych podczas ponadrocznego pobytu badawczego w Warszawie.

Archigadaniny zorganizowane są we współpracy z Muzeum Sztuki Nowoczesnej oraz Klubokawiarnią Warszawa Powiśle.

Plakat: Jakub Koźniewski

PANCERNI I PIÓRA

2010-06-09T11:22:00.001+02:00

Cóż to za wozy pod Pałacem? I kim jest ten Jaruzelskowaty facet w okularach na trzecim zdjęciu? Pucz? Inwazja? Jeśli tak,to jakieś dziwne buty wybrał generalissimo-pretendent. Oddziały również nieco ekscentrycznie dobrał i udekorował. Cała powyższa sprawa wydarzyła się w piątek 4 czerwca. Poniekąd miała na celu “odczarowanie czołgu” i była zamówiona przez Dom Spotkań z Historią z okazji 21. rocznicy pierwszych wolnych wyborów w powojennej historii Polski, a wyreżyserowana przez Thomasa Harzema, niemieckiego reżysera mieszkającego w Warszawie. Prawie do niej nie doszło – plotki krążą, że Prezydent Warszawy rozważała wycofanie zgody na imprezę - czuła, że spektakl z czołgami, różowymi balonikami i roznegliżowanymi tancerkami na Placu Defilad może być nieodpowiedni na dwa dni przed uroczystościami beatyfikacyjnymi Jerzego Popiełuszki, które odbyły się w niedzielę na niedalekim Placu Piłsudskiego. W końcu organizatorzy przekonali urzędników co do stosowności pomysłu i zainscenizowana parada skutecznie rozbarwiła okolice Pałacu Kultury – zdjęcia nie są w stanie przekazać ekstrawaganckiej choreografii i elaboracyjnych efektów dźwiękowych. Mimo tego na Plac Defilad przyszło raczej mało ludzi i nikt z wyższych szczebli władz miejskich.

Czy któryś z czytelników słyszał o tym happeningu? I co o nim sądzicie? Czy powinien był się odbyć? Czy był za mało rozgłośniony? I czy Plac Defilad to w ogóle odpowiednie miejsce na świętowanie rocznicy wyborów 4 czerwca 1989 roku?

Więcej zdjęć niebawem na blogu Uwaga! Zabytek:

http://blog.zw.com.pl/zabytki/

JELONKI: BEMOWSKIE OBLICZA PKiN

2010-05-18T21:00:00.001+02:00

W Warszawie, Pałac Kultury sięga daleko poza granice Placu Defilad. Ambasada radziecka zaprojektowana została przez tych samych architektów oraz zbudowana przez tych samych budowniczych “przy okazji” prac nad Pałacem Kultury. A dzięki temu, że licząca ponad trzy tysiące członków armia radzieckich obywateli wysłanych do Polski wraz z cegłami i marmurami nie zamieszkała w namiotach na placu budowy, Pałac Kultury odcisnął swoje piętno również na warszawskim Bemowie.

W 1952 roku, w Warszawskich Jelonkach stanęło Osiedle “Przyjaźn” -30 hektarów uroczych drewnianych domków, wtopionych w zieleń niczym miasto-ogród. Jelonki połączone były linią autobusową z powstającym Centralnym Placem Warszawy (dzisiejszy Plac Defilad) i wyposażone w rozbudowane zaplecze społeczno-rozrywkowe. W 1955 roku, “Przyjaźń” przekazana została przez stronę radziecką Ministerstwie Szkolnictwa Wyższego, które przemieniło robotnicze baraki w akademiki i domy dla pracowników wyższych uczelni warszawskich. Na osiedlu zamieszkały kolejne pokolenia studentów a wśród nich wiele z dalekiej zagranicy – współczesni mieszkańcy dzielą się legendami co do tożsamości najciekawszych alumnusów Jelonek – mówi się o “królu” (republiki) Mali lub o prezydencie Senegalu, który w latach 90 miał podjechać pod swój dawny akademik z ogromną kawalkadą, oraz o angażujących się w całonocne ideologiczne spory palestyńskich bojownikach świeckiego Al-Fatah i fundamentalistycznego Hamasu.

W zeszły piątek, osiedle Przyjaźń świętowało swoje 55 urodziny. Z okazji rocznicy zorganizowano wielką imprezę z koncertem w klubie osiedlowym “Karuzela” oraz profesjonalne wycieczki po osiedlu. Pomimo marnej, deszczowej pogody, frekwencja była imponująca. Na osiedlu przeważają długie, parterowe domy. Część zamieszkiwana jest przez studentów oraz przez administrację osiedla a reszta przez pracowników naukowych oraz prywatnych najemców. Do dziś na terenie osiedla mieszka ok. 600 studentów. Nie brakuje również całkiem okazałych domów “profesorskich”, pierwotnie przeznaczonych dla inżynierów nadzorujących proletariackie masy radzieckich przybyszów. Przed jednym z najokazalszych domków w Jelonkach stoją konkurencjyni Pałacolodzy Tomasz Gogol oraz Mateusz Patyk, którzy przygotowują się do nakręcenia filmu dokumentalnego o Pałacu Kultury. Jedyny znaczący ceglany budynek na osiedlu, ozdobiony trzema białymi arkadami, kiedyś mieścił osiedlową łaźnię. Dziś jego funkcja uległa zmianie – budynek służy do prania brudnych ubrań zamiast mycia ludzkich ciał. A w dawnym Kinie “Dar” od 1994 roku działa Kolorado, popularna sala zabaw obdarzona 20,000 plastikowymi kuleczkami.Część studentów mieszka w nowoczesnych akademikach, wybudowanych w latach 90. Mimo pozornych komfortów, większość z nich zazdrości swoim towarzyszom z baraków swobodnych oraz osobliwych warunków. Jak skomentowała jedna z uczestniczek wycieczki, w nowych domach się uczy a w drewnianych chatach się studiuje…Mniej więcej dekadę temu, Bemowscy decydenci przenieśli się do nowej siedziby na obrzeżach Osiedla Przyjaźń. Chociaż ratusz wyróźnia się ogromnym telebimem informacyjnym na fasadzie, jego najbardziej charakterystyczna cecha nie jest zauważalna ani dla przechodni ani dla szeregowego użytkownika urzędu. Otóż pod nijakim gmachem z przełomu tysiąclecia wkopuje się do ziemi jeden z niewielu działających w Warszawie schronów przeciwchemicznych – trzymany w permanentnym stanie gotowości, na wypadek gdyby potężna machina wojenna lub międzynarodowa organizacja terrorystyczna wybrała północo-zachodnie przedmieścia Warszawy jako lokalizację następnej gehenny. Czyli wbrew Pałacowym legendom okazuje się, że to nie siermiężny zimnowojenny Stalinizm wiercił pod ziemią na terenach związanych z PKiNem ale urzędnicy dzielnicowi w demokratycznej III RP… Po rygorach wielo-hektarowej, deszczowej wędrówki, wybraliśmy się z powrotem do serca osiedla, czyli prężnie-działającego klubu “Karuzela”. Jubileuszowa zabawa dla niezwykle wesołych pracowników Jelonek trwała w namiętnym trybie do wczesnych godzin soboty… A w ogromnej sali koncertowej, młodsi mieszkańcy bawili się w rytmie który nie pamiętał wprawdzie 1955, ale niemniej wydawał się należeć do dość egzotycznej czasoprzestrzeni… Mam nadzieje, że znajdą się czytelnicy którzy uciekali przed kontrolą nocną do szafy wraz z pretendentami do Afrykańskich tronów, pisali pracę swojego życia w piętrowych domkach profesorskich lub do dziś lansują swoje umiejętności taneczne na parkiecie Karuzeli… Zgłoście się!

Więcej zdjęć Jelonek na: http://blog.zw.com.pl/zabytki/category/palac-na-podgladzie/

PAŁAC MATRYMONIALNY

2010-05-05T12:19:00.001+02:00

Na początku rytm wydarzeń przebiegał spokojnie. Maciek Chudkiewicz i Kasia Szurobura zaprosili znajomych (wraz z niezbędnym fotografem, filmowcem oraz antropologiem) na ślub do Kościoła Wszystkich Świętych na Placu Grzybowskim. Nie poinformowali jednak swoich gości gdzie odbędzie się wesele… Estetyka zaproszenia na ślub sprowokowała okazjonalne plotki… …spotęgowane sposobem przetransportowania towarzystwa ze świątyni na wesele, w stylu pochodu pierwszomajowego z rewolucyjnymi transparentami. Okazało się, że wśród znajomych Maćka i Kasi (wielu z nich pracujących w niezbyt przychylnym PRLowi “Tygodniku Solidarność”) przeważają zwolennicy wyburzenia lub zasłonięcia Pałacu Kultury. Nowożeńcy, będący wielkimi fanami PKiNu, byli bardzo ciekawi jak ich goście zareagują na niespodziankę – nie ukrywali przed badającym ich antropologiem obawy o negatywne reakcje. Jednak, jak poniższe zdjęcia dowodzą, ich lęk nie był uzasadniony. Zabawa zlokalizowana w obfitej Sali Broniewskiego na czwartym piętrze i wyposażona kulinarnie-alkoholowo w najbardziej luksusowym wydaniu stylu “jak za Gierka”, trwała w namiętnym trybie do czwartej nad ranem…
Serdeczne pałacologiczne gratulacje dla Maćka i Kasi!

Pałacowe wesela odbywają się od czasu do czasu, częściej jednak PKiN jest świadkiem oświadczyn lub zwykłych randek – zazwyczaj na Trzydziestym Piętrze. Czy któryś z czytelników przypomina sobie mniej lub bardziej udane romantyczne epizody z udziałem Pałacu Kultury?

Więcej zdjęc z wesela na Blogu Uwaga! Zabytek: http://blog.zw.com.pl/zabytki/category/palac-na-podgladzie/

PAŁAC MŁODZIEŻY MA 55 LAT

2010-04-16T17:17:00.002+02:00

Tort urodzinowy Pałacu Młodzieży, udekorowany przesmacznym żelatynowym zdjęciem Pałacu Kultury. Podziękowania Annie Rudowskiej i Sylwii Grzegorzewskiej z Pałacu Młodzieży za zdjęcie.

Pałac Młodzieży zainaugurował swoją działalność nieco wcześniej niż PKiN "wysokościowy" (5 kwietnia zamiast 22 lipca). Zatem obchody 55-lecia PM ruszyły już pełną parą: otwarto wystawę historyczną, zorganizowano spotkanie dla byłych wychowanków Pałacu urodzonych w 1955 roku i na koniec miesiąca szykuje się wielkie Święto Pałacu Młodzieży. Dzięki uprzejmości dyrekcji i pracowników PM, w ostatnich dniach wziąłem się za głębsze poznawanie tego unikatowego miejsca - osaczonego historią tak samo jak sąsiadujące cząstki Pałacu ale atmosferą egzotycznie odmienną od wypchanego urzędami i targami sąsiada. Poniżej prezentuję kilka zdjęć z wstępnych wędrówek po Pałacu. Jedna uwaga wyjaśniająca: Pałac tętni życiem, jednak z oczywistych powodów twarzy dzieci nie mogę publikować bez zgody rodziców - tam gdzie zdjęcie pokazuje pustkę, proszę sobie wyobrazić hordy podekscytowanych młodzieńców i dziewcząt!
Pałac Młodzieży uczestniczył w wychowaniu niebagatelnego odsetka populacji Warszawy. Którzy czytelnicy poznają te sale? Jak zawsze, proszę o wspomnienia i refleksje...
Więcej zdjęć Pałacu Młodzieży na blogu Uwaga Zabytek!
http://blog.zw.com.pl/zabytki/2010/04/16/urodziny-palacu-mlodziezy/

PLAC DEFILAD: (A)POLITYCZNA ŻAŁOBA?

2010-04-15T14:06:00.003+02:00

Pałac Kultury wpisał się w spory warszawsko-krakowskie już przed rozpoczęciem jego budowy. Podczas gorliwych dyskusji warszawscy architekci zarzucali radzieckim kolegom niestosowną fascynację architekturą Krakowa: dlaczego bryła Pałacu musi być oblepiona attykami renesansowymi wziętymi żywcem z krakowskich Sukiennic? Czy proporcje Sali Kongresowej nie naśladują zbyt wiernie konturów krakowskiego Barbakanu? W jaki sposób drewniane kasetony rodem z Sali Poselskiej Zamku Wawelskiego przetransportowały się do najbardziej reprezentacyjnych wnętrz warszawskiego Pałacu? Radzieccy architekci odpierali zarzuty, twierdząc, że Pałac nie jest ani krakowski ani warszawski – jest ponadpodziałowym darem dla całego narodu.

W środę wieczorem pod Pałacem Kultury protestowali przeciwnicy pochowania Lecha i Marii Kaczyńskich w kryptach Wawelskich. Manifestanci uzasadniali wybór Placu Defilad na miejsce protestu, podkreślając, że Pałac Kultury jest symbolem Warszawy. Lech Kaczyński urodził się na stołecznym Żoliborzu, a zanim trafił do Pałacu Namiestnikowskiego był pierwszym prezydentem miasta bezpośrednio wybranym przez warszawiaków. Argumentowali również, że katedra Wawelska nie jest stosownym miejscem dla trumny Prezydenta Kaczyńskiego – Wawel jest i powinien pozostać miejscem spoczynku tylko najbardziej nadzwyczajnych bohaterów i przywódców duchowych. W zdaniu anty-Wawelowiczów decyzja o pogrzebie w Krakowie jest elementem cynicznej gry wykorzystującej wyjątkowy moment w historii narodu do zaściankowych, ideologicznych rozrachunków.

Pod Pałacem stali też kontr-manifestanci. Przekonywali, że uczestnicy protestu to przede wszystkim polityczni przeciwnicy braci Kaczyńskich - robią awanturę tylko dlatego, że odbiegający od ich racji światopogląd zmarłego Prezydenta dyskwalifkuje go w ich oczach jako kandydata na miejsce w najważniejszym narodowym panteonie.

Wszyscy nawzajem oskarżali się o niemal identyczne wykroczenie - upolitycznienie żałoby, która powinna łączyć a nie dzielić. Ale czy jakikolwiek uczestnik tej dyskusji wznosi się ponad politykę? Czy możliwy jest apolityczny protest podczas żałoby narodowej? I czy możliwy jest apolityczny protest w cieniu Pałacu Kultury?

PAŁACOKONKURS! WERSJA BETA

2010-03-23T01:47:00.001+01:00

Kto się zna na Pałacu?

Oto pierwszy z serii Pałacokonkursów. Poniżej przedstawiam dziesięć zdjęć rozmaitych zakamarków w Pałacu Kultury. Ile znacie i które umiecie zidentyfikować?

Uwaga! Pierwszy konkurs jest próbny – Proszę o otwarte odpowiedzi drogą blogowych komentarzy. Następny konkurs będzie bardziej rygorystyczny! Odpowiedzi trzeba będzie przesyłać mailem, żeby każdy miał równe szanse - a zwycięskiemu Pałacokujonowi stawię kawę w Kulturalnej!

Czekam z niecierpliwością na demonstracje Pałacowiedzy!

PIWNICE: CHRZCIELNICA I GOŁĘBIE

2010-03-03T16:25:00.001+01:00

-2 poziom piwnic, jedenaście metrów pod ziemią. Ślady nieludzkich mieszkańców Pałacu natężają się w okolicy ciężkich metalowych drzwi…

A za nimi rzadko uczęszczana, ciemna komnata.

Pracownicy pałacowi kilka lat temu przetarli porządne przejście wśród tajemniczych przedmiotów wypełniających każdy skrawek przestrzeni.

Lampy sodowe na suficie nabierają mocy i powoli wyłaniają się kszałty. O stertę kamieni opiera się gigantyczny order krzyża grunwaldzkiego… Gipsowe gołębie pokoju sąsiadują z czymś, co wygląda jak chrzcielnica…

Zaraz obok marmurowy las…

Drewno i brąz, zasłużone dla Warszawy…

A wśrod tych siermiężnych przedmiotów, w drewnianym pudełku znajdujemy delikatnie ceramiczne ozdobienia…

Czy ktoś z czytelników dalej może nas oświecić? Co jeszcze wiadomo o tym gromadzkisku historycznych gratów? I co z tym wszystkim teraz zrobić?

MRÓZ ATAKUJE PEKIN

2010-02-26T16:48:00.001+01:00

Podobno powoli nadchodzi wiosna. Warto chyba ostrożnie takie zapowiedzi traktować.

Jeszcze kilka dni temu królował mróz. Na dachach Pałacu Kultury trwało wielkie odśnieżanie - tu zimę wyłopatujemy nad Salą Kongresową, obok socmodernistych lufcików dziedzińca wewnętrznego Pałacu…

Pałacowi odśnieżace pracowali pełną parą. Szczęśliwie, udało się uniknąć powodzi podczas pierwszego uderzenia odwilży. Oby nie trzeba było powtarzać roboty!

IGLICA A PAŁACOLOGIA

2010-02-16T20:01:00.001+01:00

Iglica pałacowa mocno promieniuje. W latach dziewięćdziesiątych strach było pod PKiNem zaparkować, bo ówczesne zdalnie sterowane zamki samochodowe nie mogły sobie poradzić z potężnymi nadajnikami na czubku molocha. A do dziś użytkownicy PKiNu narzekają na beznadziejny zasięg telefonów komórkowych w okolicach Pałacu.

Jutro o 13, dzięki antenie umieszczonej (oczywiście) na owej iglicy, Radio Kampus nadawać będzie spotkanie z brytolskim antropologiem na temat Pałacu Kultury oraz architektury w Warszawie. Oto link do strony programu:

http://radiokampus.waw.pl/ramowka/programy/publicystyka/cyrkiel_i_wegielnica

Bardzo zależy mi na Waszym namiętnym komentowaniu i gorliwej krytyce!

SEDNO PIĘKNA

2010-01-28T14:00:00.002+01:00

W mrocznym korytarzu na ścianie wisi strzałka. Dokąd prowadzi? Otóż przedstawiam mało znaną, dostojną salę na szóstym piętrze Pałacu Kultury. W tych mistrzowsko urządzonych wnętrzach, stołeczne Biuro Architektury prezentuje Miejscowe Plany Zagospodarowania Przestrzennego, różnorodne inicjatywy oraz wszelkie inne swe pomysły. Przy jednej ścianie zamierzenia inwestycyjne schludnie wiszą… …a w jednym rogu niegdyś aktualna wizja przyszłego miasta triumfalnie z makulatury wyrasta… Jak widać jasnowidzący makieterzy nawet dziurawy dach Złotych Tarasów przewidzieli…
Być może powyższe komentarze są powierzchowne i wulgarne. Być może z brzydkich wnętrz urzędników wniosków wyciągać nie powinniśmy. Być może ratuszowi architekci mają ważniejsze zadania niż aranżacja własnego otoczenia. A być może nie. Czy ta jedna sala na szóstym piętrze Pałacu Kultury nie jest wymownym objawem głęboko zakorzenionej degrengolady przestrzeni zabudowanej Warszawy jak i świadomości oraz nieświadomości jej decydentów estetycznych?

KREWNI MNIEJSI I WIĘKSI

2010-01-18T17:45:00.003+01:00

Sądze, że większość warszawiaków wie o kolekcji Pałacowych sobotworów nad rzeką Moskva. Zdjęcia i komentarze socwysokościowej rodziny znaleźć można na blogu zabytkofanki z Życia Warszawy Natalii Bet: http://blog.zw.com.pl/zabytki/2009/12/14/starsze-siostry-palacu-kultury/ Następny PKiNowy wpis niebawem…

PAŁAC JEST WSZĘDZIE 3D

2010-01-15T19:44:00.005+01:00

Okazuje się, że otoczeni jesteśmy nie tylko dwuwymiarowymi reprodukcjami Pałacu Kultury. W całym mieście, w kraju i nawet dalej, w każdej skali i z rozmaitych materiałów maniakalnie wyrastają klony daru Stalina!
Styropianowo-kokardkową kreacje gimnazjalistów z Ochoty już pokazywałem… Zatem ich rówieśnicy z Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych w Kobylnikach (woj. kujawsko-pomorskie) bardzo dosłownie potraktowali słowa Władysława Broniewskiego określające Pałac jako "Koszmarny sen [pijanego] cukiernika". Jak poinformowali niedawno Zarząd Pałacu Kultury, ich wysmakowany piernikowy PKiN trafił już do dalekiego Muzeum Ziemi Mogileńskiej i wygrał nagrodę publiczności konkursu "Gwiazdowe Pierniki" w Mogilnie. Szwajcarski architekt krajobrazu Günther Vogt przywiózł z Zurychu następną wizje ze styropianu. Przedstawia plan opracowany przez jego we współpracy z Christianem Kerezem (architekt Muzeum Sztuki Nowoczesnej) na zagospodarowanie Placu Defilad. Makieta stać będzie przez pare dni na parterze tymczasowej siedziby Muzeum Sztuki Nowoczesnej przy ulicy Pańskiej 3. Wiećej: http://www.artmuseum.pl/news.php?id=PrezentacjaprojektuotoczeniaMuzeum Po spotkaniu w Muzeum, pozbierałem dalsze wrażenia etnograficzne w Pałacowej Cafe Kulturalna. Oto “fanatycy” stolicy z Forum Rozwoju Warszawy tworzą makiete projektu Christiana Kereza na MSN. Wystarczy odwrócona popielniczka i pogięta pocztówka. Czyżby odnaleziono pierwotne źródło inspiracji architekta?

PAŁAC JEST WSZĘDZIE 1

2010-01-14T02:33:00.000+01:00

Wizerunek Pałacu wykorzystywany jest w przerozmaity sposób w krajobrazie miejskim, czasami w kontekście totalnie wyabstrahowanym od jego symbolicznego znaczenia. Oto przykłady zebrane w Warszawie podczas zaledwie kilku godzin. Dlaczego Pałac się tak świetnie sprzedaje?

2010: ŻYCZENIA PAŁACOCENTRYCZNE

2009-12-31T20:28:00.005+01:00

Chociaż Sylwestra w UK świętuję, czuję się zobowiązany wyrazić protest! Źle wróży, iż Warszawa już po raz drugi wita nowy rok w odwróceniu od bezwzględnej dominanty przestrzennej. Choć przynajmniej korzyści czerpie bratni MDM a nie jakiś tam piłsudskowaty placyk...

Na pocieszenie:

EDUKACJA: CISZA DLA STALINA I GIGANTYCZNY MENEL

2009-12-31T20:03:00.010+01:00

Pałac Kultury nadal figuruje prominetnie w edukacji najnowszych warszawiaków. Nie wspominając nawet o Pałacu Młodzieży, taras widokowy na trzydziestce i towarzyszące wystawy edukacyjne zapchane są codziennie ogromami bachorów w każdej kategorii wiekowej.

Rysujący licealiści poniżej przedstawieni utrwalają swój obraz Warszawy widzianej przez wrota pałacowe.

Zatem gimnazjaliści z ulicy Startowej traktują swoje zafascynowanie Pałacem szczególnie poważnie. Przez kilka tygodni gromadzili materiały dotyczące Pałacu Kultury oraz lat pięćdziesiątych szerzej pojętych. Jedna grupa wybrała się na wycieczkę po placu Defilad z architektem Maciejem Czeredysem a druga zapoznała się z wnętrzami Pałacu. Oto paradują po deskach Sali Kongresowej...

... a tu zapoznają się z tajemniczymi mechanizmami, dzięki którym dygnitariusze partyjni niegdyś wyłaniali się dramatycznie spod sceny.

Owocem tych wycieczek w teren był festyn historyczny, tematycznie zdominowany oczywiście przez Pałac Kultury. W podchmurny sobotni poranek kilkadziesiąt gimnazjalistów, w wieku normalnie kojarzonym z hormonalnym zblazowaniem, pożegnało się z łóżkami aby oddać pasjonujący hołd przeszłości swojego miasta. Spotkanie otworzyła dr Ewa Toniak, protestując przeciwko wypieraniu ze stołecznej pamięci zbiorowej okres lat 50tych. Przywołała analogie pomiędzy tamtejszym a dzisiejszym pionerskim okresem, porównując hasło wisząca nad jej głową, "Cały Naród Buduje Swoją Stolice" do nazwy festiwalu projektowania zorganizowanego niedawno przez rodzące się Muzeum Sztuki Nowoczesnej: "Warszawa w Budowie" W rytmie międzynarodówki, wkroczył do sali tłum młodych stalinistów z goździkami, skandując "Niech Żyje!" w imieniu wielkiego darczyńcy i patrona Pałacu Kultury. Po ogłoszeniu śmierci wielkiego wodza, niecały rok po rozpoczęciu budowy Pałacu, Społeczne Gimnazjum na Startowej, chyba jako pierwsza instytucja w Polsce od czasu odwilży, uczciła jego pamięć gęsioskórkowatą jednominutową ciszą!

Następnie wybuchła kontrowersja. Po inscenizacji otwarcia Pałacu (22 lipca 1955) i podczas przemówień przodujących budowniczych, wdarło się do sali długowłose zgromadzenie zbuntowanych lokatorów przedwojennych kamienic czynszowych, zniszczonych pod budowę Pałacu. Po krótkim czasie, rozrabiacze zostali jednak wyprowadzeni z Sali przez funkcjonariusza w długim skórzanym płaszczu.

Inscenizacji historycznej towarzyszyła między innymi wystawa i film o tematyce Pałacowej. Uwagę zwracała giganytczna makieta, wykreowana przez kilku dumnych uczniów ze styropianu i farby akrylowej.

Zdecydowana większość uczniów uważała się za wielkich fanów Pałacu Kultury. Tak samo rodzice, którym nie przeszkadzał zbytnio nawet pomysł stalinowskiej minuty ciszy. Maciej Czeredys przekazał mi jednak, że głos buntu pojawił się podczas jego wycieczki naokoło Pałacu. Jeden chłopak zadeklarował, że nie lubi Pałacu, nie tylko dlatego, że "komuniści go zbudowali" ale również dlatego, że jest brudny, a brud kojarzy mu się z "menelami". Otóż więc wyłania się następna wizja miejsca Pałacu w Warszawie: Pałac jako gigantyczny, triumfalny menel, chwiejąc bezczelnie nad miastem...

Ale poważnie: jak uczyć dzieci o Pałacu? Ignorować? Lustrować? Lub ostalgicznie wspominać, za przykładem gimnazjum na Startowej?

PAPIEROSY I GOŁĘBIE

2009-12-26T21:04:00.002+01:00

Cztery pałacowe baszty zwieńczone są ogromnymi, dwupoziomowymi tarasami. Wyjście na baszty możliwe jest tylko przez narożne biura Zarządu Pałacu na piętnastym piętrze. Te dość spektakularne przestrzenie są więc praktycznie niewykorzystane - służą głównie jako palarnie dla pracowników pałacowych. Spacerując po wewnętrznych dziedzińcach baszt trzeba się strzec przed bananami, monetami lub innymi rozmaitościami zrzucanymi z tarasu widokowego na trzydziestym piętrze.

Po zmierzchu, lekko rozklekotane baszty nabierają całkiem przerażającej, piranezjańskiej aury.

Widok z bliska na potężne attyki koronujące baszty. Niby "polski" renesans w socrealistycznej interpretacji, ale bądźmy szczerzy - te iglicha emanują gotykiem w najbardziej przemrocznym, karykaturalno-batmanowskim wydaniu.

Warszawa widziana z baszty.

Bardzo powszechnie słyszy się narzekanie, że basztami cieszyć się mogą tylko okazjonalni palacze i pogubione gołębie. Co by tu można wykombinować, żeby bardziej efektownie wykorzystać tę ekscytującą przestrzeń?

OSWAJANIE PIWNIC

2009-12-26T14:05:00.001+01:00

Ogólnopolski Związek Zawodowy Strażników Miejskich oprowadzał niedawno swoich członków po Warszawie. Bardzo zależało strażnikom na wgląd do legendarnych piwnic pałacowych, gdzie mieli nadzieje odkryć ślady po tajnych lub/i zagubionych schronach atomowych, tunelach wiodących do Domu Partii, awaryjnej linii kolejowej do Moskwy lub szkieletach budowniczych wmurowanych w fundamenty.Wykorzystam ciekawość strażników jako okazje do pierwszego pałacologicznego wglądu do piwnic, tym razem ograniczając się do poziomu -1 (z dwóch). Wycieczkowicze zaintrygowali się metodami używanymi przez podziemnych pracowników Zarządu Pałacu aby oswoić tą ciemną i bezokienną przestrzeń.

Oto lekko choinkowaty rurociąg...

... oraz uczłowieczone maszyny sterownicze w imponującej lecz szarej i przytłaczającej pałacowej dyspozytorni. Seks sąsiaduje z wiarą...

Opuszczonych peronów lub wrot do piekielnego grobowiska stalinizmu jednak nie odnaleźliśmy. Jakie inne mity lub opowiadania słyszeliście Wy na temat piwnic PKiNu?